Spijt!

Je hebt altijd wel eens ergens spijt van, althans ik wel. Ik kan er gelukkig mee leven. Het is niet zo dat ik er aan onderdoor gaan. Je maakt wel eens keuzes die verkeerd zijn. Het kleurt je leven en je wordt er nu éénmaal beter van. Waar ik niet beter van geworden ben zijn twee dingen die ik niet gedaan heb en die ook niet meer bewerkstelligd kunnen worden, het is onomkeerbaar. Ik zou dat graag willen dat het weer mogelijk zou zijn maar het is niet anders en daar heb ik enorm spijt van.  Er zijn twee bands die ik ongelooflijk graag live had willen zien.

Ten eerste: The Smiths. Het was indertijd heel moeilijk om deze band live te zien in Nederland, ze hebben slecht 1x opgetreden en dat was in 1984. Ze zouden indertijd nog op Pinkpop optreden maar dat werd gecancelled. In 1987 hield de band op te bestaan. En Morrissey kennende was dat ook echt het einde.

Ten tweede: Beastie Boys. Eigenlijk nooit de moeite genomen om maar enige actie te ondernemen om een kaartje te kopen voor deze gasten, terwijl ze vaak in ons land waren. En dat is natuurlijk oerstom. Beastie Boys gaven de hiphop een wit gezicht. Wat ooit als punkbandje begon groeide uit tot één van de bekendste hiphop acts van de wereld. En toen ging MCA dood en kreeg ik spijt. Eigen schuld!

The Smiths kon in niet zoveel aan doen, maar toch…. Beastie Boys is geheel aan mezelf te wijten en dat voel ik. Dat gevoel gaat niet meer weg en heeft een plekje gekregen, maar de deur daarvan blijft altijd op een kier staan.