Mariska in z/w

Ik ben sinds kort Shocking Blue aan het herontdekken. Ik moet zeggen dat ik er erg van gecharmeerd ben. De plaat ‘At Home’ is nog steeds één van de beste Nederlandse albums ooit, nog steeds volgens mijn bescheiden mening. Het nummer ‘Love Machine’ is een prachtig nummer. Ik weet niet wat ze met de ‘Love Machine’ bedoelen. Een nummer van ook een Nederlandse band, DeWolff, heet ‘The Silver Love Machine’. Je kunt wel raden waar dat over gaat. ‘I’m a Woman’ begint dreigend alsof Mariska Veres op je af komt. Ik vind het niet erg, als het maar in de gedaante is die ze toen was. Een mooie vrouw destijds die ik eigenlijk het liefst in zwart/wit zie. Zo zie ik Mariska Veres ook en zo luister ik ook naar de muziek: in zwart/wit. Zeg maar mono, maar dan met kleuren, of zonder kleuren dus.

Ik beland bij  ‘California here I Come’ en ik zie ze echt gaan, in zwart/wit, naar de Sunshine State. En met succes! Want ‘Love Buzz’ is een waar cultnummer in de United States getuige de manier waarop Nirvana het coverde en niet alleen hun. Wat een track is dat. Het staat bij mij in de top 10 en ik ben er nog niet uit op wat voor plek. Die stem en dat prachtige tussenstuk! En na dat tussenstuk begint die stem gewoon weer! ‘The Butterfly and I’ is een waardig afsluiter van dit album wat Oosterse invloeden in zich heeft. De opener van de plaat, ‘Boll Weezil’ begint ook op deze manier en dan is de cirkel rond wat betreft dit album. De muzikale intermezzo’s ‘Acka Raga’ en ‘Poor Boy’ passen prima in dit concept.Robbie van Leeuwen (de componist en gitarist van de band) is lang niet gek geweest. ‘At Home’ is echt buitenaards goed. Jammer dat Mariska Veres er niet meer is zoals ze toen was. Ik had haar graag in levende lijve in zwart/wit terug willen zien.